Odeszli w 2023. Gostyńska lista nieobecnych

Zasłabł podczas pracy w komisji egzaminacyjnej w szkole średniej w Pogorzeli i pomimo reanimacji, zmarł 11 stycznia 2023 r.  Przewodniczący Rady Powiatu Gostyńskiego, człowiek oddany społeczeństwu, życzliwy nauczyciel, przyjaciel i mentor. Pochodził z Krzyżanek w gminie Pępowo, a do Pogorzeli przeniósł się po ślubie z pogorzelanką. Z wykształcenia był doktorem nauk humanistycznych w dziedzinie literaturoznawstwa na UAM w Poznaniu. Wieloletni nauczyciel języka polskiego, od początku związany z ZSOiZ im. Ziemi Pogorzelskiej. - Wszyscy go znaliśmy i ceniliśmy - podkreślał na wieść o jego śmierci Piotr Curyk, burmistrz Pogorzeli - Pan Alfred z pewnością był dobrym człowiekiem, porządnym, społecznikiem. To wielka strata dla powiatu, Pogorzeli i całej społeczności. Już nie wpadnie do nas na sesję, na dożynki, na rozmowę. Jestem wstrząśnięty… Od zawsze zaangażowany w życie społeczne i kulturalne gminy Pogorzela, jeden z założycieli Pogorzelskiego Towarzystwa Kulturalnego, przez wiele lat czynnie uczestniczył w jego pracach. - Wszyscy możemy sobie składać wyrazy współczucia, zabraknie nam go na pewno - dodał Andrzej Pospieszyński, były starosta powiatu gostyńskiego. 

Wspomnienia

Wieloletni przewodniczący PZERiI w Gostyniu pomysłodawca i organizator Świętogórskich Spotkań Seniorów. Był zaangażowany w działalność na rzecz lokalnej społeczności. Przez blisko 20 lat członek prezydium zarządu rejonowego PCK w Gostyniu. Za zasługi dla PCK otrzymał odznaczenia honorowe IV, III, II i I stopnia. Działał też jako przewodniczący koła Przyjaciół Biblioteki w Gostyniu (1968-1980) oraz członek prezydium zarządu rejonowego LPŻ - LOK. Za szkolenie i działalność w LOK otrzymał brązowy medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1969 r.) oraz „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” (1986 r.). Nie szczędził czasu i bardzo angażował się w pracę na rzecz ludzi starszych. Pomagał im godnie przeżywać lata spędzone na zasłużonej emeryturze czy rencie. Na Świętogórskie Spotkania Seniorów, których był pomysłodawcą, zjeżdżali pielgrzymi z całego woj. wielkopolskiego oraz ościennych. Organizował wyjazdy seniorów na wczasy lecznicze i do sanatorium, a także spotkania integrujące środowisko ludzi w podeszłym wieku. Dbał o dobre relacje z innymi organizacjami, władzami samorządowymi i instytucjami. W 2011 r.  otrzymał nagrodę „Zasłużony dla Powiatu Gostyńskiego”. Z kolei w 2015 r. uzyskał godność członka honorowego PZERiI - w uznaniu wybitnych zasług - od Krajowego Zjazdu Delegatów PZERiI, najwyższej władzy tego stowarzyszenia.

Wspomnienia

Jako kilkunastoletni chłopak (w 1971 r.) wstąpił do Związku Ochotniczej Straży Pożarnej RP. Trzy lata później zaczął brać udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych. Służba w szeregach ochotników spod znaku św. Floriana wciągnęła go na tyle, że zaczął udzielać się we władzach OSP w Goli. Od 1987 do 1993 r. pełnił funkcję skarbnika, w latach 1993-1998 był zastępcą naczelnika OSP, a od 1998 do 2021 r. piastował funkcję prezesa OSP w Goli. - Za czasów prezesury i między innymi dzięki staraniom druha Szymkowiaka, w 2006 r. OSP w Goli pozyskała nowy średni samochód ratowniczo-gaśniczy marki Star Man, w 2011 r. została oddana do użytku nowa remiza, a w 2020 r. przywitano nowy ciężki samochód ratowniczo-gaśniczy marki Scania - wspomina dh Paweł Stachowiak, szef jednostki OSP KSRG Gola. Andrzej Szymkowiak angażował się również w funkcjonowanie Związku OSP RP. Pełnił funkcję skarbnika ZOMG ZOSP RP w Gostyniu, w ubiegłej kadencji był komendantem ZOMG ZOSP RP w Gostyniu, a obecnie - również członkiem zarządu oddziału miejsko-gminnego ZOSP RP w Gostyniu i członkiem zarządu oddziału powiatowego ZOSP RP w Gostyniu, w którym pełnił funkcję skarbnika. Był wielokrotnie odznaczany za zasługi dla pożarnictwa. 

Wspomnienia

Najstarszy mieszkaniec gminy Gostyń, jeden z najstarszych mieszkańców Wielkopolski. Urodził się w Bodzewku, w wielodzietnej rodzinie. Nie znał swojego ojca, gdyż ten zginął, walcząc na froncie I wojny światowej. W Bodzewku pan Antoni spędził większość swojego życia. Pracował w majątku rolnym, także w trakcie II wojny światowej. Po wojnie majątek został przekształcony w PGR, w którym pan Antoni był zatrudniony do roku 1978, kiedy przeszedł na emeryturę. W 1946 roku Antoni Mostowy zawarł związek małżeński z Joanną Słomińską, z którą szczęśliwie przeżył 67 lat. Wychowali wspólnie 4 dzieci: 3 córki i 1 syna. Doczekali się 8 wnuków. W 1993 r. rodzina przeprowadziła się do Gostynia. W 2014 r., w wieku 94 lat zmarła żona pana Antoniego. 2 stycznia 2023 roku odszedł pan Antoni. Nie doczekał 105. urodzin.

Wspomnienia

Znany w Gostyniu lekarz okulista w 1958 r., po ukończeniu Akademii Medycznej w Poznaniu, dotarł do Gostynia, by odbyć 12-miesięczny staż lekarski. Planował wrócić do kujawsko-pomorskiego, jednak poznał tu swoją żonę, założył rodzinę i pozostał przez 64 lata. Pracę rozpoczął jako lekarz ogólny w Przychodni Obwodowej w Gostyniu. W 1971 r. ukończył specjalizację z okulistyki i do 2017 r. pracował w poradni okulistycznej. Przez wiele lat pełnił dyżury w pogotowiu ratunkowym oraz w szpitalu w Piaskach. Pracował również jako lekarz rejonowy w przychodni PKP, lecząc pracowników oraz ich rodziny. W ostatnich latach Feliks Jakubowski często powtarzał: „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości”. Był również harcerzem. Jako lekarz brał udział w licznych obozach harcerskich organizowanych przez gostyński hufiec. Interesowała go historia i geografia Polski, zabytki naszej ojczyzny, turystyka. Lubił zwiedzać kraj, W domu ciepły i kochający mąż, ojciec, dziadek i pradziadek. W środowisku zawodowym zapamiętany jako sumienny, oddany pacjentom lekarz i wesoły, żartobliwy współpracownik. - W sztuce lekarskiej wszystko mnie interesowało. Najbardziej choroby wewnętrzne, bo według mnie interna to królowa wszelkich nauk medycznych, no i oczywiście okulistyka - mówił o sobie.

Wspomnienia

Były naczelnik Urzędu Gminy w Piaskach i działacz Kolarskiego Klubu Sportowego Gostyń.  Studiował na Akademii Rolniczej w Poznaniu. Przez wiele lat pełnił funkcję naczelnika Urzędu Gminy w Piaskach.  Po zmianach ustrojowych zajął się działalnością w KKS Gostyń jako główny księgowy. Był jego podporą, pracował przy organizacji zawodów Pucharu Polski w Gostyniu, w których startowali czołowi zawodnicy naszego kraju. - Nigdy nie okazywał emocji, nie używał wulgaryzmów. Trudno dziś znaleźć człowieka o tak niezwykłej kulturze - wspomina Waldemar Minta, trener KKS Gostyń. - Cechował go również duży optymizm i pogoda ducha. Zawsze, nawet w trudnych sytuacjach, potrafił dostrzec jasne strony. Postępująca choroba sprawiła, że w 2014 roku Jerzy Nowicki musiał zdecydować o zakończeniu pracy w KKS Gostyń. Warto jednak dodać, że jego praca na rzecz środowiska kolarskiego została doceniona także w Wielkopolsce, był bowiem również członkiem komisji rewizyjnej Wielkopolskiego Związku Kolarskiego.

Wspomnienia

Najstarszy mieszkaniec gminy Poniec. Urodził się i całe swoje życie spędził w Rokosowie. Wkrótce po wybuchu II wojny światowej rodzice wchodzącego dopiero w dorosłość młodego człowieka zostali wywłaszczeni ze swojego majątku w Rokosowie do Śmiłowa, gdzie pracowali u Niemców. Pan Marian i dwie jego siostry zostali ulokowani u okolicznych niemieckich gospodarzy do pomocy, m.in. w 20-hektarowym gospodarstwie. Pod koniec wojny Marian Machowiak został wywieziony do Głogowa, ale zanim rozpętała się tam straszliwa walka, zdołał uciec. W 1958 roku ożenił się, a jego wybranką została mieszkanka Głębocina na dzisiejszej Białorusi. Ze względu na pracę, przez wiele lat małżeństwo mieszkało osobno. Pani Irena - jako technik włókienniczy - zatrudniona była w Warszawie, a później w Rawiczu, natomiast pan Marian zawsze zajmował się rolnictwem - uprawiał pomidory na swoich 5,5 hektarach ziemi, hodował trzodę chlewną, bydło i konie. Po nim gospodarkę przejęła córka, a obecnie wszystkim steruje wnuk Przemysław z żoną Katarzyną. Marian Machowiak dochował się dwóch córek: Emilii i Hanny oraz pięciorga wnuków i dwóch prawnuków. Świętej pamięci Marian Machowiak zmarł 10 listopada 2022 roku. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Poniecu.

Wspomnienia

Zasłużony działacz rzemieślniczy, wieloletni starszy Cechu Rzemiosł Różnych w Gostyniu, inicjator i propagator gostyńsko-drezdeńskiej współpracy gospodarczej. Marian Tyrzyk miał 80 lat. Pochodził z rodziny niezwiązanej z rzemiosłem, zdał egzamin czeladniczy, wybrał zawód malarz-tapeciarz, w latach 60. XX w. otworzył własną firmę. W 1969 r. przed komisją Izby Rzemieślniczej w Poznaniu uzyskał tytuł mistrza malarskiego. Wstąpił w poczet członków ówczesnej Spółdzielni Rzemieślniczej w Gostyniu. Był sumienny, aktywnie uczestniczył w życiu cechu, wyszkolił wielu uczniów. Od 1995 r. pełnił funkcję Starszego Cechu Rzemiosł Różnych w Gostyniu. Szefował gostyńskim rzemieślnikom przez 27 lat. W połowie czerwca 2022 r. ustąpił ze stanowiska. Pracownicy wspominają go jako wspaniałego człowieka, oddanego pracy w cechu. Na stanowisku starszego zapamiętany zostanie jako wymagający zarządca i dobry organizator ceniący zdyscyplinowanych pracowników. Aktywnie działał na rzecz gostyńsko-drezdeńskiej współpracy gospodarczej. Wówczas miały miejsce pierwsze kontakty między Cechem Rzemiosł Różnych w Gostyniu a Izbą Rzemieślniczą w Dreźnie. W 2003 r. uhonorowany tytułem „Zasłużony dla Powiatu Gostyńskiego”.

Wspomnienia

Znany gostyński samorządowiec i były zastępca burmistrza Gostynia. Każdy, kto na swojej drodze napotkał Olgierda Kurnatowskiego, odbierał go jako człowieka niezwykle życzliwego i wrażliwego na problemy innych. W swojej zawodowej karierze najdłużej jednak związany był z gostyńskim samorządem. W Urzędzie Miasta i Gminy Gostyń pracował już od 1973 r., najpierw na stanowisku instruktora ds. budownictwa wiejskiego, a w 1982 roku powołany został na zastępcę naczelnika miasta i gminy. Był uznanym samorządowcem, ale przede wszystkim bardzo cenionym przełożonym dla wszystkich pracowników urzędu. Olgierda Kurnatowskiego, jako bardzo dobrego człowieka, a także sympatycznego i niezwykle pomocnego kolegę z pracy, wspomina były burmistrz Gostynia Jerzy Woźniakowski.

Wspomnienia

Przez ponad 17 lat pełnił funkcję sołtysa wsi Bielawy Pogorzelskie. Wszystkie ważne inwestycje dla Bielaw Pogorzelskich miały miejsce za jego kadencji. To on zabiegał o budowę chodnika przez całą wieś, zakup i przekształcenie nieczynnego sklepu na świetlicę wiejską, budowę placu zabaw, wiaty, garażu, ogrodzenia. Dbał o wygląd, porządek i dobry wizerunek wioski. To on wnioskował o budowę kanalizacji sanitarnej dla Bielaw Pogorzelskich i właśnie Bielawy jako jedna z pierwszych wiosek została w całości skanalizowana. Organizował też imprezy dla mieszkańców, Dzień Dziecka czy Dzień Kobiet. Doprowadził do kapitalnego remontu bloków mieszkalnych. - Wspaniały, kochający mąż, ojciec, i dziadek oraz sołtys wsi Bielawy Pogorzelskie. Pełnił funkcję sołtysa przez kilkanaście lat, oddając się w pełni rodzinie oraz sprawom ważnym dla wsi i jej mieszkańców - wspominają najbliżsi zmarłego.

Znany był lokalnej społeczności przede wszystkim jako nauczyciel, wieloletni dyrektor Szkoły Podstawowej w Daleszynie, aktywny działacz ZHP. Dla najbliższych i przyjaciół rodziny był "skarbnicą wiedzy", "człowiekiem orkiestrą", ale głównie przewodnikiem i mentorem. Był również oddanym służbie harcerzem, komendantem Hufca ZHP w Gostyniu, a także komendantem Chorągwi Leszczyńskiej w latach 1982-1989. "Znakomity instruktor, propagator specjalności, aktywny w środowisku ochotniczych straży pożarnych, przede wszystkim inicjator popularyzacji specjalności lotniczej w harcerstwie” - czytamy we wspomnieniu Chorągwi Wielkopolskiej ZHP. Był też nauczycielem i dyrektorem szkoły w Daleszynie, spikerem na meczach i turniejach piłkarskich, prowadzącym wiele imprez okolicznościowych, a na emeryturze przewodniczącym Gminnej Rady Seniorów.  Będzie wspominany nie tylko jako dobry nauczyciel i oddany służbie harcerz, ale też jako społecznik zaangażowany w działania na rzecz dzieci, młodzieży i seniorów.

Wspomnienia

Był jednym z pięciorga dzieci Franciszka i Wandy Ciekańskich. Do wybuchu II wojny światowej Władysław mieszkał i uczył się w Starej Krobi. W czasie okupacji został wysiedlony i trafił do obozu pracy w ZSRR.  Do kraju wrócił w 1945 roku. Cztery lata później ożenił się z Jadwigą Juskowiak. Zawodowo pracował w Spółdzielni Inwalidów w Lesznie, był kierownikiem oddziału w Gostyniu. Od ślubu Władysław Ciekański mieszkał w Gostyniu. Z małżonką Jadwigą przeżyli szczęśliwie 60 lat i wspólnie wychowali czwórkę dzieci - trzy córki i syna. Żona Jadwiga zmarła w 2009 roku, w wieku 80 lat. Władysław Ciekański doczekał się 6 wnucząt, 8 prawnucząt i 3 praprawnucząt.

Wspomnienia