„Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych” - wspominamy mieszkańców, zmarłych w ciągu ostataniego roku

Zmarli od 15 października 2025 r. do 15 października 2026 r. w poszczególnych gminach:
Gostyń - 285 osób (141 kobiet, 144 mężczyzn)
Borek Wlkp. - 72 osoby (32 kobiety, 40 mężczyzn)
Krobia - 151 osób (72 kobiety, 79 mężczyzn)
Pępowo - 54 osoby (25 mężczyzn, 29 kobiet)
Piaski - 84 osoby (39 kobiet i 45 mężczyzn)
Pogorzela - 46 osób (24 kobiety, 22 mężczyzn)
Poniec - 89 osób (47 kobiet, 42 mężczyzn)

Jadwiga Fabisiak, była emerytowaną bibliotekarką, która pełniła również funkcję kierownika biblioteki publicznej w Pogorzeli. - Była wieloletnią bibliotekarką, oddanym pracownikiem samorządowym - czytamy na platformie internetowej gminy. Pracę rozpoczęła w 1961 roku w Gromadzkiej Bibliotece w Pogorzeli. Po przekształceniu w 1970 roku placówki w bibliotekę miejską, nieprzerwanie służyła mieszkańcom aż do przejścia na emeryturę w 2002 roku. Była bardzo oddana swojej pracy. Przez ponad 40 lat z pasją i ogromnym zaangażowaniem rozwijała i promowała czytelnictwo w gminie Pogorzela, pozostawiając po sobie trwały i piękny ślad. Wspominana jest jako osoba pełna życzliwości. Przez kilka lat, w latach 1994–2002, pełniła też funkcję kierownik Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Pogorzeli. Jadwiga Fabisiak zmarła 3 marca 2026 roku, w wieku 84 lat (1942–2026).

Kornel Kempiński (ur. w 1957 roku) był bardzo lubianym instruktorem Klubu Modelarstwa Lotniczego i Kosmicznego przy MGOK-u w Pogorzeli. Kornel Kempiński był dobrym, lubianym człowiekiem kultury, który wkładał mnóstwo pasji i serca w to, co robił. - Był to człowiek z prawdziwą pasją. Zawsze potrafiliśmy rozmawiać spokojnie i z szacunkiem, bo Kornel był po prostu człowiekiem kultury - nie tylko z zawodu, ale przede wszystkim z charakteru. Przez wiele lat prowadził klub modelarski, zarażając swoją pasją kolejne pokolenia. Wspólnie doprowadziliśmy do organizacji zawodów modeli pływających nad źródłem w Kromolicach - wspominał Mariusz Ossowski, były dyrektor ośrodka kultury w Pogorzeli.

Kazimierz Kulczak z Brzezia był rolnikiem, swego czasu znanym był jako działacz samorządowy, a także byłym radny Rady Miejskiej w Gostyniu. Sprawował mandat radnego w I kadencji Rady Miejskiej w Gostyniu, a więc w latach 1990-1994. Był członkiem komisji rolnictwa, handlu i usług. Zawodowo związany był z rolnictwem, prowadząc gospodarstwo rolne. Był aktywnym działaczem Związku Plantatorów Buraka Cukrowego i Wielkopolskiej Izby Rolniczej. Miał 68 lat. 

Mirosław Maćkowiak był radnym rady miejskiej w kadencji 2006-2010, a także wieloletnim przewodniczącym gostyńskiego oddziału rejonowego Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów (2018-2024). Jeśli chodzi o służbę w ochotniczej straży pożarnej, dh Mirosław Maćkowiak od 2016 roku zasiadał na stanowisku prezesa zarządu miejsko-gminnego ZOSP RP w Gostyniu, gdzie zastąpił Jacka Mostowego. Funkcję szefa zarządu miejsko-gminnego ZOSP w Gostyniu pełnił 5 lat - do 2021 r. Był społecznikiem, który angażował się także w pracę na rzecz osiedla Pożegowo, gdzie mieszkał. - Bardzo dobry człowiek. Jako mieszkaniec Pożegowa zawsze włączał się w działalność osiedla, przychodził na zebrania rady osiedla, z jego strony prezydium czasami otrzymywało cenne uwagi. Dlatego też to wielka strata dla społeczności. Jeden z ludzi, od których czerpałem inspirację do działania na rzecz mieszkańców - przyznał Karol Stefaniak, przewodniczący rady osiedla Pożegowo. Mirosław Maćkowiak miał 83 lata.

Janusz Plessner był wieloletnim wiceprezesem klubu piłkarskiego LZS Pinsel Peter Krobianka Krobia. Urodził się 24 listopada 1947 roku. Działacz społeczny i urzędnik - kierownik obwodu drogowego w zarządzie dróg Starostwa Powiatowego w Gostyniu - przez wiele lat związany był ze światem sportu. W wyborach samorządowych m.in. w 2014 roku ubiegał się o mandat radnego Rady Miejskiej w Krobi. Od 2001 roku do swojej śmierci pełnił funkcję wiceprezesa Ludowego Klubu Sportowego Pinsel Peter Krobianka Krobia. W ostatnich latach ciężko chorował, jednak cały czas pozostawał żywotnie zainteresowany sprawami klubu, często uczestnicząc w meczach i treningach Krobianki. Zmarł 21 maja 2026 roku w Krobi, w wieku 78 lat.

Jerzy Przybylski pełnił funkcję sołtysa swojej wsi w latach 1991–1998, działając na rzecz lokalnej społeczności, angażując się w sprawy sołectwa i jego mieszkańców. Z pewnością będzie wspominany jako pogodny i bezkonfliktowy człowiek, nie odmawiający pomocy. - Chętnie pomagał ludziom. Każdy znalazł wsparcie u taty i mógł na niego liczyć. Bardzo angażował się w sprawy życia sołectwa, robił to z poświęceniem. Potrafił rozmawiać i współpracować również z młodzieżą – wspomina jego córka Monika Przybylska. Jerzy Przybylski zmarł 9 lutego 2026 r. Miał 74 lata. 

Wera Smektała, wieloletnia nauczycielka języka niemieckiego w liceum ogólnokształcącym w Gostyniu, zmarła w wieku 84 lat. Pracy pedagogicznej w tej szkole była oddana przez ponad 20 lat (w latach 1972-1993). Wspominana jest jako oddana wychowawczyni i mentorka wielu pokoleń uczniów. - Jej mądrość, cierpliwość i serdeczność na zawsze pozostaną w naszej pamięci. Była nie tylko wspaniałym pedagogiem, ale także życzliwym i dobrym człowiekiem, który potrafił inspirować, wspierać i wskazywać właściwą drogę. Przez lata swojej pracy z pasją przekazywała wiedzę, kształtowała postawy i inspirowała do rozwoju. Była nauczycielką wymagającą, lecz sprawiedliwą, zawsze gotową do pomocy i wsparcia - napisano we wspomnieniu na fanpage’u ZSO w Gostyniu.

Lucyna Szpurka urodziła się 4 czerwca 1924 roku w Krotoszynie w wielodzietnej rodzinie - miała ośmioro rodzeństwa. W wieku dziewięciu lat rodzina przeprowadziła się do Krobi, gdy jej ojciec - zawodowy wojskowy - przeszedł na emeryturę i wydzierżawił pobliski zakład utylizacyjny, którym kierował przez wiele lat. Gdy wybuchła II wojna światowa, pani Lucyna zaczynała pierwszy rok gimnazjum. Gimnazjalną naukę dokończyła po wojnie w Krotoszynie. Tam poznała swojego pierwszego męża, Tadeusza. Po trzech miesiącach od ślubu została wdową. Wróciła na ziemią krobską. Przez wiele lat pracowała jako pomoc dentystyczna, specjalizując się w protetyce. W 1952 roku wyszła po raz drugi za mąż, za Mariana Szpurkę, który również był wdowcem. Małżeństwo zamieszkało na terenie zakładu produkcyjnego w Pudliszkach, którego jej małżonek był dyrektorem przez trzy lata. W 1953 roku urodziło im się pierwsze dziecko, a rodzina przeprowadziła się do pałacu Fenrychów w Pudliszkach. Lucyna Szpurka ponownie owdowiała w 1975 roku. Śmierć męża sprawiła, że na jej barki spadło wychowanie czwórki dzieci. W pudliszkowskim pałacu rodzina mieszkała do 1976 roku, by następnie przeprowadzić się do mieszkania w bloku, które 102-latka zajmowała, aż do swojej śmierci. Lucyna Szpurka zmarła 28 czerwca 2026 roku w wieku 102 lat.

Stanisław Wenderski urodził się w 1943 roku, Kuczynce koło Krobi. Swoją piłkarską drogę rozpoczynał w LZS-ie Ciołkowo, następnie reprezentował LKS Trzciel oraz Obrę Zbąszyń. W wieku 19 lat został zawodnikiem przyzakładowego KS RAVIA oraz podjął pracę w Rawickim Zakładzie Mechanicznym i Odlewni Żeliwa - dzisiejszym Gazomecie. Z klubem z Rawicza pozostał związany przez całą swoją karierę sportową. - Był piłkarzem nieprzeciętnym, obdarzonym niezwykle silnym strzałem - prawdziwym postrachem bramkarzy. Karierę rozpoczynał jako napastnik, z biegiem lat stał się reżyserem gry, by ostatecznie występować na pozycji ostatniego obrońcy. W latach 60. był zawodnikiem cenionym i zauważanym w całej Wielkopolsce, powoływanym do kadr Poznańskiego Związku Piłki Nożnej. Otrzymywał propozycje z czołowych klubów regionu, m.in. z Warty Niestety, kontuzja kolana, której nie udało się w pełni wyleczyć, zahamowała rozwój jego kariery i była bezpośrednią przyczyną zakończenia gry w 1976 roku, w wieku zaledwie 33 lat. W 2023 roku - z okazji 100-lecia Klubu Piłkarskiego Rawia Rawicz - został wybrany do najlepszej jedenastki piłkarskiej lat 1923-1973.

Edmund Woźniak urodził się 8 września 1923 roku w Górze. Osiem lat później - w 1931 roku - jego rodzice, Pelagia i Szczepan Woźniak, zdecydowali o przeprowadzce rodziny do Borku Wlkp. Tam pan Edmund ukończył szkołę podstawową. Wybuch II wojny światowej przerwał jego naukę w jarocińskim liceum, rozpoczętą w 1936 roku. W wieku zaledwie 17 lat (1940 r.) został robotnikiem. W 1945 roku przeszedł szkolenie dyżurnych ruchu, a po egzaminie rozpoczął pracę w Koźminie Wielkopolskim. Nie zagrzał tam jednak miejsca, gdyż jeszcze tego samego roku został oddelegowany do Stronia Śląskiego, gdzie pracował jako dyżurny ruchu. 14 czerwca 1946 r. zawarł w Borku Wielkopolskim związek małżeński z Genowefą Kowalczyk. Małżonkowie doczekali się córki i dwóch synów. W 1950 r. został zawiadowcą stacji i rozpoczął naukę w zaocznym Technikum Kolejowym we Wrocławiu. Po jego ukończeniu został przeniesiony do Kolejowego Biura w Świdnicy, gdzie pracował jako inspektor finansów. W 1971 r. przeniesiono go do Poznania. Na własną prośbę w 1984 roku przeszedł na emeryturę. W 2012 roku zamieszkał w Gostyniu.